مهر فرامی‌رسد اما جای شهدا خالی‌ست

ماه مهر که از راه می‌رسد، حال‌وهوای شهرها تغییر می‌کند؛ خیابان‌ها دوباره شاهد رفت‌وآمد دانش‌آموزانی می‌شوند که با کیف و لباس‌های نو راهی مدرسه‌اند و خانواده‌ها خود را برای آغاز سال تحصیلی آماده می‌کنند، صدای زنگ مدارس، شور و شوق کودکان و نوجوانان و خاطرات نخستین روزهای مدرسه، مهر را به یکی از متفاوت‌ترین ماه‌های سال تبدیل کرده است.

اما در میان این هیاهوی شیرین، خانواده‌هایی هستند که مهر برایشان رنگ دیگری دارد، خانواده‌هایی که با شروع سال تحصیلی، جای خالی فرزندشان را بیش از همیشه احساس می‌کنند؛ فرزندانی که زمانی خودشان دانش‌آموز همین مدارس بودند و امروز نام و یادشان در میان خاطرات خانواده و دوستانشان باقی مانده است.

برای خانواده‌های شهدای میناب، روزهای آغازین مهر می‌تواند یادآور روزهایی باشد که فرزندانشان با شوق راهی مدرسه می‌شدند؛ با همان کیف‌های مدرسه، دفترهای تازه و آرزوهایی که برای آینده داشتند، امروز اما از آن روزها تنها خاطره‌ای باقی مانده و جای آن عزیزان در خانه و میان جمع دوستان خالی است.

شهید، پیش از آنکه یک نام در قاب عکس یا عنوانی در تاریخ باشد، فرزند یک خانواده است؛ کسی که پدر و مادر چشم‌انتظار بازگشتش بودند، خواهری که شاید هنوز خاطرات مشترکشان را مرور می‌کند و برادری که نبودنش را در بسیاری از لحظه‌های زندگی احساس می‌کند، به همین دلیل، مناسبت‌هایی مانند آغاز مهر می‌تواند برای خانواده شهدا معنایی فراتر از یک مناسبت تقویمی داشته باشد.

در روزهایی که دانش‌آموزان برای نشستن پشت نیمکت‌های کلاس درس آماده می‌شوند، یاد شهدایی که روزی دانش‌آموز بودند نیز زنده می‌شود؛ جوانانی که می‌توانستند مانند بسیاری از هم‌نسلان خود مسیر زندگی را ادامه دهند، درس بخوانند، شغل و خانواده تشکیل دهند و برای آینده برنامه‌ریزی کنند، اما سرنوشتشان به گونه‌ای دیگر رقم خورد.

یاد شهدا تنها با برگزاری مراسم و نصب تصاویر آنان زنده نمی‌ماند؛ گاهی یک خاطره، یک عکس قدیمی، نامی که در دفتر مدرسه ثبت شده یا حتی مرور روزهای کودکی یک شهید، می‌تواند نسل امروز را با بخشی از زندگی آنان آشنا کند.

شناختن شهدا از دوران کودکی و نوجوانی، فرصتی است تا نسل جدید بداند قهرمانان این سرزمین نیز روزگاری دانش‌آموزانی با دغدغه‌ها، آرزوها و رویاهای خود بوده‌اند.

آغاز سال تحصیلی همچنین فرصتی برای انتقال این خاطرات به نسل جدید است؛ نسلی که باید بداند آرامش و فرصت تحصیل امروز، بخشی از مسیری است که نسل‌های پیشین برای حفظ آن هزینه داده‌اند، روایت زندگی شهدای میناب در مدارس و میان دانش‌آموزان می‌تواند این پیوند میان نسل‌ها را زنده نگه دارد.

مهر امسال نیز مانند هر سال با شور و شوق آغاز می‌شود، کلاس‌ها دوباره جان می‌گیرند و دانش‌آموزان فصل تازه‌ای از زندگی خود را آغاز می‌کنند؛ اما در کنار این آغازهای شیرین، خانه‌هایی هستند که با یک جای خالی زندگی می‌کنند.

مهر می‌آید، زنگ مدرسه به صدا درمی‌آید و دانش‌آموزان با آرزوهای بزرگشان قدم به کلاس می‌گذارند؛ اما یاد شهدای میناب یادآور کسانی است که خود روزی از همین مسیر عبور کردند و امروز، اگرچه در کنار ما نیستند، نام و خاطره‌شان همچنان در میان مردم زنده است.

انتهای خبر/ ک